Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, geniş yapraklı ağaçların gölgesinde serin bir orman varmış. Bu ormanda Lumo adında küçük bir fil yaşarmış. Lumo’nun kulakları kocamanmış ama kalbi bazen çok hızlı çarparmış. İstediği bir şey hemen olmadığında adımları sertleşir, hortumu fark etmeden savrulurmuş. Lumo kötü biri değilmiş. Sadece duyguları geldiğinde onları durdurmakta zorlanırmış. Ormandaki hayvanlar onun iyi niyetini bilirmiş ama bazen Lumo’nun ani tepkileri işleri zorlaştırırmış.
Bir gün Lumo su kenarında oynamak istemiş. Ama sıra başkasındaymış. Lumo beklemek istememiş. Ayağını yere vurmuş. Su dalgalanmış. Küçük hayvanlar korkmuş. Lumo bir anda durmuş. Göğsündeki hızlı atışı fark etmiş. Yaşlı geyik yanına yaklaşmış. Lumo’ya yavaşça nefes almayı göstermiş. Lumo nefesini sayarak içine çekmiş, sonra yavaşça bırakmış. Kalbi sakinleşmiş. Su yeniden durulmuş. Lumo beklediğinde her şeyin daha güzel olduğunu hissetmiş.
Akşam olunca Lumo kendini daha güçlü hissetmiş. Öfkesini fark edince durabileceğini öğrenmiş. O günden sonra Lumo kızdığını hissettiğinde önce nefes almış. Orman onun sakin adımlarını sevgiyle izlemiş.