Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, güneşin sabahları dalların arasından usulca süzüldüğü, yaprakların fısıldaştığı büyük bir ağaç varmış. Bu ağacın en yüksek dallarından birinde Mimi adında küçük bir serçe yaşarmış. Mimi çok enerjikmiş. Uçmayı, dallar arasında hoplamayı, oyunlar kurmayı çok severmiş. Ama Mimi oyun oynarken bazen sadece kendi istediği olsun istermiş. Kim önce uçacak, kim hangi dala konacak, kim oyunu yönetecek… Mimi bunlara hep kendisi karar vermek istermiş. Arkadaşları başta buna ses çıkarmazmış ama zamanla yorulmaya başlamışlar.
Bir gün serçeler yine oyun oynamak için toplanmış. Mimi oyunu hemen başlatmış. Hızlı uçmuş. Diğerlerini beklememiş. Yorulan arkadaşları yavaşlayınca Mimi devam etmiş. Bir süre sonra dalda tek başına kaldığını fark etmiş. Etraf sessizmiş. Oyun eskisi kadar eğlenceli gelmemiş. Mimi durmuş. Kalbinde hafif bir boşluk hissetmiş. O sırada aşağıdaki daldan arkadaşlarının birbirine yakın durduğunu görmüş. Birlikte bekliyorlarmış. Mimi yavaşça yanlarına uçmuş. Bu kez konuşmamış. Dinlemiş. Arkadaşlarının yorulduğunu, bazen paylaşmak istediklerini fark etmiş. Mimi ilk kez beklemiş. Oyunu birlikte kurmuşlar. Sırayla uçmuşlar. Gülüşler dallara yayılmış.
Akşamüstü rüzgâr hafifçe esmiş. Güneş turuncuya dönmüş. Mimi arkadaşlarının yanına sokulmuş. Kalbi sıcacık olmuş. Arkadaşlığın sadece birlikte oynamak değil, birlikte hissetmek olduğunu anlamış. O günden sonra Mimi paylaşmayı, beklemeyi ve dinlemeyi unutmamış. Ağaçta kurulan bu görünmez köprü, serçeleri birbirine daha da yaklaştırmış.