Kaplumbağa Tutu, ormanın en sessiz ama en dikkatli hayvanıymış. Diğerleri gibi hızlı koşamamış, yüksek sesle konuşmamış ama her ayrıntıyı fark edecek kadar sakin yaşarmış.
Bir gün ormanda yeni bir patika açıldığını duymuşlar fakat hangi yoldan gidileceğini kimse bilememiş. Herkes aceleyle farklı yönlere dağılmış. Tutu da merak edip yola çıkmış. Yavaş adımlarla ilerlemiş ama etrafındaki her işareti özenle incelemiş. Toprağın kıvrımlarına bakmış, yaprakların hangi yöne savrulduğunu fark etmiş, rüzgârın taşıdığı kokuları takip etmiş. Bir süre sonra yeni patikanın girişini bulduğunu anlamış. Geri dönüp arkadaşlarına haber vermeye karar vermiş. “Yeni yolu buldum, gelin size göstereyim,” demiş. Tavşan Lopo şaşırmış. “Sen bizden önce nasıl buldun?” diye merak etmiş. Tutu gülümseyerek, “Ben hızlı değilim ama çok dikkatliyim,” demiş.
Hayvanlar Tutu’nun arkasına takılmış ve gerçekten de yeni yolu bulmuşlar. Herkes Tutu’nun sabrına hayran kalmış. O günden sonra Tutu, sessizliğinin aslında bir güç olduğunu anlamış. Yavaş olmanın kötü olmadığını, bazen en büyük cesaretin sakin kalmak olduğunu öğrenmiş.