Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, çiçekli bir bahçenin kenarında küçük bir ev varmış. Bu evin verandasında Miskin adında yumuşacık tüylü bir kedi yaşarmış. Miskin oyun oynamayı çok severmiş ama bazen dinlenmeyi unuturmüş. Yemek saatini kaçırır, tüylerini temizlemeyi ertelermiş. Oysa bedeni ona küçük işaretler verirmiş. Karnı guruldar, gözleri ağırlaşırmış. Ama Miskin oyuna devam edermiş.
Bir gün Miskin yorulmuş. Koşmak istememiş. Zıplamak ağır gelmiş. Bahçedeki kelebekleri izlerken annesi yanına gelmiş. Miskin yavaşça dinlenmiş. Karnını doyurmuş. Tüylerini temizlemiş. Ilık güneşte uzanmış. Bedeni rahatlamış. Kendine bakınca oyunların da daha keyifli olduğunu fark etmiş.
Akşam olduğunda Miskin mutlu bir şekilde kıvrılmış. O günden sonra yemek yemeyi, dinlenmeyi ve temizlenmeyi ihmal etmemiş. Çünkü kendine iyi bakmanın sevgi olduğunu öğrenmiş.