Sabahın taze ışıkları, gölün kıyısına nazikçe düşmüş. O sakin kıyıda yaşayan Minik Kaplumbağa, kabuğundaki yeşil lekeleriyle çok sevimliymiş. Minik Kaplumbağa, her sabah gölün kenarında dolaşıp suyun üstündeki parıltıları izlemeyi çok severmiş.
Bir gün, gölün yüzeyinde rengârenk bir yaprak süzülmüş. Yaprak, rüzgârla dans ederek Minik Kaplumbağa’nın önüne kadar gelmiş. Kaplumbağa yaprağı görünce çok merak etmiş. “Bu renkler nereden gelmiş acaba?” diye düşünmüş. Yaprak hafifçe titreşmiş, sanki “Beni takip et,” der gibi bir hâli varmış. Minik Kaplumbağa’nın içinde minik bir heyecan çiçek açmış. Gölün ötesindeki ormana doğru ilerlemeye başlamış. Minik Kaplumbağa, yavaş adımlarına rağmen içindeki merakla ilerlemiş. Ormanın girişinde ona küçük bir sincabın parlak gözleriyle gülümseyerek baktığı görülmüş. “Nereye gidiyorsun böyle?” diye sormuş Sincap. Minik Kaplumbağa, gözlerini heyecanla parlatıp “Renklerin kaynağını bulmak istiyorum,” demiş. Sincap kuyruğunu neşeyle sallamış. “Ben de sana yardım edeyim,” demiş ve ikisi birlikte ilerlemiş. Ağaçların arasından güneş ışıkları süzülmüş, kuşlar tatlı melodilerle şarkılar söylemiş. Derken, karşılarına uçuşan minik beyaz tüyleri olan bir kelebek çıkmış. “Aradığınız şeye yaklaşmışsınız,” demiş kelebek incecik sesiyle. Minik Kaplumbağa, içini ısıtan bu ilgiyle kendini çok mutlu hissetmiş. Yolculuk boyunca arkadaşlarının yanında olmasının onu cesaretlendirdiğini fark etmiş. Bir süre sonra, ormanın içindeki açık bir alana gelmişler. Tam ortada büyük bir gökkuşağı yere doğru eğilmiş gibi duruyormuş. Renkler minicik çiçeklerin üzerine düşmüş, her çiçek başka bir renkle parlıyormuş. Minik Kaplumbağa büyüyen gözlerle etrafa bakmış. “Demek renkler buradan geliyormuş…” diye fısıldamış. Gökkuşağı sanki bu fısıltıyı duymuş, ışıkları hafifçe titremiş. Kaplumbağa, rüzgârın getirdiği sıcak bir fısıltıyla “Her renk arkadaşlıkla çoğalıyor” kelimelerini duyunca gülümsemiş. Sincap ve kelebek de yanında durup onunla birlikte bu güzelliği izlemiş.
Minik Kaplumbağa, gün sonunda gökyüzü pembeleşirken eve dönmüş. Kabuğundaki lekeler sanki biraz daha renklenmiş. “Bugün güzel bir gün” demiş kalbinde sıcak bir esintiyle. Ve göl kenarı, o akşam huzur dolu bir sessizliğe bürünmüş. Masal da burada bitmiş.