Ormanın kıyısında, çam ağaçlarının arasında küçük, yuvarlak bir yuvası olan Kirpi Mimo yaşardı. Mimo çok sevimli, yardımsever ve güler yüzlüydü ama onun küçük bir sorunu vardı: çok unutkandı. Sabah kalkınca kahvaltı yapacağını unutur, oyun oynarken toplarını nereye bıraktığını hatırlamaz, hatta bazen en sevdiği mantar ağacının altında arkadaşlarıyla buluşacağını bile aklından çıkarırdı.
Bir gün Mimo, annesinin verdiği meşe palamutlarını ormandaki sincaplara götürmekle görevliydi. Palamutları yuvasının önüne koydu, sonra “Biraz oyun oynayayım” diye düşündü. Oyun o kadar eğlenceliydi ki palamutları tamamen unuttu. Akşam olunca annesi sordu: “Palamutları götürdün mü Mimo?” Mimo başını eğdi, çünkü yine unutmuştu. Bu durum Mimo’yu çok düşündürdü. “Ben neden her şeyi unutuyorum? Buna bir çözüm bulmalıyım,” dedi kendi kendine. Ertesi gün ormanda dolaşırken yaşlı baykuş Bilgekuş’un yanına gitti. Bilgekuş gülümsedi ve ona küçük bir defter verdi. “Bu senin Hatırlama Defterin olsun,” dedi. “Yapman gerekenleri buraya yazarsan daha düzenli olabilirsin.” Mimo bu fikri çok sevdi. Defterine ilk olarak şunları yazdı: – Sabah kahvaltı –Arkadaşlarla buluşma – Anneme yardım
Günler geçtikçe Mimo defterini yanından ayırmadı. Yapacağı işleri tek tek işaretledi, eşyalarını aynı yerlere koymaya başladı. Artık toplarını kaybetmiyor, görevlerini zamanında yapıyordu. Arkadaşları Mimo’daki bu değişimi fark etti ve onu tebrik etti. Bir akşam Mimo defterine baktı ve gülümsedi. “Unutkan olabilirim ama çözüm bulmayı öğrendim,” dedi. O günden sonra Mimo, hem daha sorumlu hem de daha düzenli bir kirpi oldu. Hatırlama Defteri ise onun en yakın arkadaşı haline geldi.