Bir zamanlar küçük bir köyde, zekâsı ve hazırcevaplığıyla tanınan Nasreddin Hoca yaşarmış. Köy halkı onun esprilerini sever, bazen de yaptıkları işleri sorgulamak için ona danışırmış.
Bir gün Hoca elinde küçük bir kova yoğurt mayasıyla göle gitmiş. Komşuları merakla bakmış:
“Hoca, ne yapıyorsun gölde o mayayla?” diye sormuşlar.
Hoca gülümseyerek cevap vermiş:
“Yoğurt mayalıyorum.”
Komşuları birbirine bakmış, sonra kahkaha atmış:
“Ne! Gölde yoğurt olur mu hiç?”
Hoca omuz silkmış:
“Beni bilmem, ya tutarsa?” demiş.
Hoca o kadar ciddi görünüyormuş ki, köylüler bir yandan gülerken bir yandan da merak etmişler. Günler geçmiş, Hoca her sabah aynı şekilde göle gitmiş, maya ile suyu karıştırmış. Çocuklar onu izler, kuşlar göle konmuş, Hoca yine gülümseyerek işleriyle ilgilenmiş.
Bir gün Hoca köylülerle karşılaşmış ve demiş ki:
“Dünya büyük bir göl. Herkes kendi işine odaklanmalı. Kimse ne olacağını tam olarak bilmez. Ama denemeden de hiçbir şey öğrenilemez.”
Köylüler başta anlamamış, ama Hoca’nın gülümseyen gözlerinde bir bilgelik olduğunu fark etmişler.
“Ona bakınca insan, her şeyin mümkün olabileceğini hissediyor,” demiş biri.
Hoca o gün de kovasını alıp göle gitmiş, ama bu kez maya çalarken kuşlar etrafında uçuşturmaya başlamış. Köylüler kahkahayla izlemiş.
Hikaye burada bitmemiş; Hoca’nın bu küçük “deneyi” köyde yıllar boyu anlatılmış. Herkes, Hoca’nın mizahi ve bilge yaklaşımı sayesinde, bazen saçma görünen şeylerin bile bir anlam taşıyabileceğini öğrenmiş.