Bahar, isminden dolayı olsa gerek çiçekleri çok seven bir çocuktu. Bahçeli bir evleri vardı ve bahçelerinde de rengarenk çiçekler vardı.
Bahar, her gün bahçedeki çiçekleri toplar annesine götürürdü. Annesi de Bahar’a “Kızım çiçekleri bana getirmene gerek yok. Onların hepsi zaten bizim. Hem de çiçek dalında güzel.” derdi. Bahar annesini dinlemedi, her gün çiçekleri kopartıp götürmeye devam etti. Zamanla bahçedeki çiçekler azalmaya başladı. Bir sabah, Bahar her gün yaptığı gibi bahçeye koştu. Amacı yine çiçekleri toplayıp annesine vermekti. Bir baktı ki bahçede hiç çiçek kalmamıştı. Hemen telaşla annesinin yanına koştu. “Anne, anneciğim! Bahçede hiç çiçek kalmamış. Bu sefer sana çiçek getiremedim.” dedi. Annesi “Baharcığım, ben sana söylemiştim. Sen çiçekleri kopardıkça bütün çiçekler bitti. Artık yeni çiçekler ekmemiz gerekiyor.” diye cevap verdi.
Yaptığı hatayı anlayan Bahar, annesine çiçekleri bir daha koparmayacağına dair söz verdi. Hem de çiçekleri ekmesi için annesine yardım etti.