Sincap Zaza, ormanın en akıllı ama aynı zamanda en inatçı hayvanlarından biriymiş. Ne yaparsa yapsın, her şeyi kendi başına halletmek istermiş. Bir gün, büyük ağacın tepesine kış için topladığı fıstıkları taşımaya karar vermiş. Ancak ağaç o kadar yüksekmiş ki dallar Zaza’nın uzanamayacağı kadar yukarıdaymış. Zaza saatlerce tırmanmaya çalışmış ama her seferinde bir yere takılmış, yorulmuş ve pes etmek üzereymiş.
Tam o sırada gökyüzünden karga Litu, yanından da tavşan Peto gelmiş. Zaza’nın çabaladığını görünce ikisi de merak etmiş. “Neden tek başına uğraşıyorsun?” diye sormuşlar. Zaza biraz gururla, “Ben hallederim.” demiş. Ama patileri titriyormuş ve oldukça yorgun görünüyormuş. Litu hafifçe kanat çırpmış. “Biz sana yardım edebiliriz.” demiş. Peto da neşeyle eklemiş: “Birlikte çalışırsak her şey daha kolay olur!” Zaza önce kabul etmek istememiş. Yardım almak ona zormuş. Ama sonra düşünmüş: “Belki de birlikte denemek kötü olmaz.” diye içinden geçirmiş. Böylece üçü işe koyulmuş. Litu havadan dalları kontrol edip en güvenli yolu göstermiş. Peto alt dalları düzenleyip Zaza’nın rahat çıkmasını sağlamış. Zaza da fıstıkları tek tek taşıyıp en üstteki kovuğa yerleştirmiş.
Birlikte çalışınca işler öyle hızlı ilerlemiş ki birkaç saat içinde bütün hazırlık bitmiş. Zaza şaşkınlıkla arkadaşlarına bakmış. “Gerçekten birlikte çalışmak çok daha kolay!” demiş gülümseyerek. O günden sonra Zaza sadece yardım almakla kalmamış, ihtiyaç duyanlara da hep yardım etmeye başlamış. Böylece orman daha mutlu ve daha güçlü bir yer olmuş.