Bir zamanlar küçük bir köyde, üç kardeş yaşarmış. En büyükleri güçlü, ortancası çalışkan, en küçüğü ise sessiz ama yumuşak kalpliymiş. Köyde herkes küçük kardeşi “Ahmak” diye çağırırmış, çünkü o kimseye karşılık beklemeden yardım eder, hayvanlarla konuşur, çiçeklerle sohbet edermiş. Bir gün babaları ormandan odun getirmelerini istemiş. Büyük kardeş hemen gidip balta sallamaya başlamış. Fakat ormanda yaşlı bir adamla karşılaşmış. Adam, “Çok susadım, biraz su verir misin?” demiş. Büyük kardeş sinirlenip “İşim var!” deyip yoluna devam etmiş.
Ertesi gün ortanca kardeş gitmiş, o da aynı yaşlı adamla karşılaşmış ama o da yardım etmeden geçmiş. Sonunda sıra küçük kardeşe gelmiş. O, yaşlı adama gülümseyip suyunu paylaşmış, “Buyur, dilediğin kadar iç amca,” demiş. Yaşlı adam mutlu olmuş, “Senin kalbin altın gibi,” demiş ve ona küçük bir hediye vermiş — parlayan, altın tüyleri olan bir kaz! “Bu kaz sana iyilik getirecek, ama kimsenin hakkını yeme,” diye eklemiş.
Köydeki herkes bu kazı görünce şaşırmış. Altın tüylerine dokunan herkes, kazın kuyruğuna yapışıp kalmış! Önce meraklı bir kız, sonra kardeşleri, sonra köylüler derken, uzun bir insan zinciri oluşmuş. Küçük kardeş ne yapacağını bilememiş, ama gülmeye başlamış. Bu gülüş tüm köyü sarmış. Gülmek bulaşıcıymış; kimse birbirine kızmamış, herkes neşeyle şarkı söylemiş. Derken bu haber saraya kadar gitmiş. Krallığın kızı uzun zamandır gülmüyormuş. Küçük kardeş, kazıyla saraya gidince prenses onu görünce kahkahalarla gülmeye başlamış!
Kral, “Kızımı güldürdün, dile benden ne dilersen,” demiş. Genç çocuksa sadece “Köyümdeki kimsenin artık aç kalmamasını istiyorum,” demiş. Kral hayran kalmış ve dileğini gerçekleştirmiş. O günden sonra köyde bolluk, dostluk ve neşe hiç eksik olmamış. Küçük kardeşin altın kalbi, herkese umut olmuş.