Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın derinliklerinde yaşayan Loko adı da bir ayı vardı. Ayı Loko kocamandı ama biraz tembeldi. Yatağında yatmayı, uzun uzun uyumayı severdi. Orman arkadaşları hazırlık yaparken o hep ertelerdi.
Bir gün yaklaşan kış için yiyecek toplama zamanı gelmişti. Sincaplar, tavşanlar, kuşlar herkes çalışıyordu. Yalnızca Loko, “Sonra yaparım…” diyordu. Bir sabah uyandığında kış başlamıştı bile! Her yer karla kaplıydı. Yiyecek bulmak imkânsız hale gelmişti. Loko üşümeye başladı. “Keşke ertelemeseydim!” diye iç çekti. Tam o sırada kuku kuşu Lili ona bir sepet getirdi. “Bu kez sana yardım edelim ama bir dahaki sefere sorumluluk almalısın.” dedi.
Loko çok utandı ama teşekkür etti. Bahar gelince sözünü tuttu. Artık işleri ertelemiyor, hatta en çalışkan hayvanlardan biri oluyordu.