Uzak bir ormanın kıyısında, minik ama cesur bir kirpi yaşarmış. Adı Kiraz’mış. Tüm hayvanlar Kiraz’ı severmiş, ama bazıları onun dikenlerinden biraz çekinirmiş. Özellikle oyun oynarken, “Aman dikkat, Kiraz’ın dikenleri var!” derlermiş.
Kiraz, arkadaşlarıyla oynarken istemeden bir sincap ya da tavşanı dikenleriyle rahatsız ettiğinde üzülürmüş. “Keşke dikenlerim olmasaydı,” dermiş içini çekerek.
Bir gün ormana kötü bir haber gelmiş. “Dev Yırtıcı Baykuş geri dönmüş!” diye bağırmış kuşlar. Baykuş, geceleri hayvanlara korku salan, sessizce avlanan devasa bir yaratıkmış. Tüm hayvanlar yuvalarına saklanmış, orman sessizliğe bürünmüş.
Kiraz da korkmuş ama bir yandan cesurca düşünmüş: “Ya birileri dışarıda kalırsa? Ya yardım gerekirse?”
Tam o sırada ağacın altındaki çalılıkta saklanan minik bir serçe bulmuş. Kanadı incinmiş, uçamıyormuş.
Kiraz hemen serçeyi sırtına almış. Dikenlerinden koruyucu bir yuva yaparak onu sıcak tutmuş. “Korkma, seni güvenli yere götüreceğim,” demiş.
Ama tam o anda, gökyüzünde dev baykuşun gölgesi belirmiş. Kiraz hızla çalılıklara saklanmış. Baykuş gözleriyle avını ararken Kiraz kendini serçenin üzerine kapatmış. Dikenleri parlamış, sanki “Buraya yaklaşma!” diyormuş gibi.
Baykuş yaklaşmaya cesaret edememiş. Kiraz’ın dikenlerinden çekinmiş ve başka av aramak için uzaklaşmış.
Sabah olunca tüm orman hayvanları dışarı çıkmış. Serçenin sağ salim olduğunu ve Kiraz’ın onu koruduğunu öğrenince herkes çok etkilenmiş. O günden sonra hayvanlar Kiraz’ın dikenlerinden korkmak yerine onlara hayran olmuş.
Kiraz da ilk kez dikenlerinden gurur duymuş.
“Ben böyle yaratıldım. Dikenlerim sadece korumak için var,” demiş gülümseyerek.
Artık Kiraz hem oyunlarda daha dikkatli oluyor hem de ormanın cesur küçük kahramanı olarak anılıyormuş.