Bir köyde, yedi oğlu olan iyi kalpli bir anneyle baba yaşarmış. Uzun yıllar sonra, anneleri bir kız çocuk doğurmuş. Kız öyle minik, öyle narinmiş ki herkes onu “Küçük Güneş” diye severmiş. Ama doğum sırasında bir aksilik olmuş. Kız çok zayıf doğmuş, bu yüzden annesi hemen vaftiz edilmesini istemiş. Kardeşleri, su getirmek için aceleyle kuyuya koşmuş ama testiler ellerinden düşüp kırılmış. O kadar korkmuşlar ki geri dönememişler. Babaları sabırsızlanmış ve sinirle “Keşke hepsi karga olsaydı da bir daha dönmeselerdi!” demiş. O söz söylenir söylenmez, yedi çocuk siyah tüylerle kaplanmış ve karga olup gökyüzüne uçmuş.
Yıllar geçmiş, Küçük Güneş büyümüş. Neşeli, iyi kalpli bir çocuk olmuş ama kalbinin bir köşesi hep eksikmiş. Günün birinde köydeki yaşlı kadından geçmişi öğrenmiş: “Senin yedi abin varmış, ama bir beddua yüzünden kargaya dönüşmüşler.” Kız o gece sabaha kadar uyuyamamış. “Ben onları bulacağım,” demiş. “Ne kadar uzak olursa olsun, kardeşlerimi geri getireceğim.” Sabah eline küçük bir sepet almış, yanına biraz ekmek, biraz su koymuş. Ormanlardan geçmiş, dağlardan aşmış. Geceleri yıldızlarla konuşmuş, “Onları bulmamı ister misiniz?” diye sormuş. Yıldızlar gülümser gibi parlamış. Günler sonra rüzgârla konuşan bir dağın tepesine varmış. Orada yedi siyah karga, sessizce gökyüzünü izliyormuş. Kız hemen anlamış: “Onlar benim kardeşlerim!”
Ama büyü yapılmış olan kardeşleri hemen tanımamış. Kız ellerini gökyüzüne kaldırmış, “Ben sizin küçük kardeşinizim,” demiş. Kalbindeki sevgi öyle güçlüymüş ki rüzgâr bile susmuş. Gözyaşları yere düşünce, sihir bozulmuş. Kargalar birer birer insana dönüşmüş. Kardeşler birbirlerine sarılmışlar, ağlamışlar, gülmüşler. O günden sonra hep birlikte yaşamışlar. Küçük Güneş artık yalnız değilmiş, evin içinde her sabah yedi kuşun sesi yankılanıyormuş ama bu kez gerçek kuşlar değil, sevgiyle konuşan yedi kardeşin kahkahalarıymış. Ve o köyde bir daha hiç kimse öfkeyle dua etmemiş; çünkü herkes bilirmiş, bir söz bazen yedi kalbi birden uçurabilir ama sevgi, onları yeniden geri getirir.