Bir zamanlar yaşlı bir eşek varmış. Yıllarca sahibine odun taşımış, ama yaşlanınca artık kimse onu dinlemez olmuş. Bir gün, “Ben Bremen’e gideceğim, orada müzisyen olacağım!” demiş kendi kendine. Yola çıkmış, yürürken bir köpekle karşılaşmış. Köpek yorgun ve üzgünmüş. “Artık kimse beni bekçi olarak istemiyor,” demiş. Eşek gülümsemiş: “O halde gel benimle Bremen’e. Birlikte müzik yaparız!”
İkisi birlikte yola devam ederken bir kedi görmüşler. Kedi, “Artık kimse sütümü istemiyor, yaşlandım,” demiş. Eşek ve köpek onu da davet etmişler. Az ileride bir horozun hüzünlü bir şekilde ötüşünü duymuşlar. Horoz, “Yarın beni kesmek istiyorlar!” diye ağlamış. Eşek gülümsemiş, “O zaman tam zamanında geldin dostum, gel bizle Bremen’e!” demiş.
Dört arkadaş gece olunca ormanın kenarındaki bir eve sığınmışlar. Pencereden içeri baktıklarında bir grup hırsızın yemek yediğini görmüşler. Karnı acıkan Eşek’in aklına bir fikir gelmiş. “Hadi şarkı söyleyelim!” demiş. Eşek anırmış, köpek havlamış, kedi miyavlamış, horoz ötmüş. Öyle bir ses çıkmış ki hırsızlar korkudan kaçmış! Hayvanlar içeri girip yemekleri paylaşmışlar. Karnını doyuran dostlar, “Bremen’e gitmesek de olur,” demiş. “Burada dostluğumuzla güzel bir hayat kurarız.”
Sabah güneş doğarken, Eşek pencereye bakıp şöyle demiş: “Bremen’e vardık sayılır, çünkü müziği kalbimizde taşıyoruz.” O günden sonra dört dost, o orman evinde yaşayıp müzik yapmışlar. Her sabah dostluk şarkılarını söyleyerek güne başlamışlar. Çünkü bazen hayatta en güzel şarkı, birlikte atılan adımların sesidir.