Toto, ormanın en hızlı, en enerjik tavşanıydı. Sabah gözünü açar açmaz zıplamaya başlar, akşam olana dek durmazdı.
Zıpla sola, zıpla sağa… Koş buraya, hop oraya!
Ama bu kadar zıplamak bazen sorun çıkarırdı.
Bir gün ormanda “Sessizlik ve Sakinlik Günü” ilan edildi. Tüm hayvanlar, bir gün boyunca sessizce kitap okuyacak, müzik dinleyecek, dinlenecekti. Ama Toto bu habere hiç sevinmedi.
“Ben nasıl duracağım ki?” dedi yerinde zıplayarak. “Sakinlik bana göre değil!”
Toto yine de denemeye karar verdi. Ertesi sabah erkenden kalktı, kulaklarını dikti, derin bir nefes aldı.
Ama hemen ardından çimenlere atladı, yapraklara takla attı ve sessizce durmaya çalışan sincap Mino’nun kitaplarının üstüne yuvarlandı!
“Hey Toto!” dedi Mino. “Bugün sessiz gün, unutma!”
Toto özür dileyerek geri çekildi ama durmak gerçekten çok zordu. Ayakları yerinde durmak bilmiyor, kalbi hep hop hop atıyordu. Tam pes edecekken baykuş Nine’yi gördü. Baykuş, bir ağacın dalında gözleri kapalı oturuyordu.
“Uyuyor musun?” diye sordu Toto.
Baykuş gözlerini araladı. “Hayır evlat, sadece içimi dinliyorum.”
“İçini mi dinliyorsun?” diye şaşırdı Toto.
Baykuş Nine gülümsedi. “Hadi gel, sana öğreteyim.”
Toto ilk kez yavaşça oturdu. Gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı, sonra bir tane daha. Kalbinin sesini, yaprakların fısıltısını, rüzgârın esintisini duymaya başladı.
İlk başta zorlandı ama sonra…
Birden içinde bir huzur hissetti.
Sanki içindeki bütün zıplama isteği bir süreliğine uykuya dalmıştı.
Günün sonunda tüm hayvanlar toplandığında, en çok değişen kişi Toto’ydu.
“Sakinlik zor ama çok güzelmiş,” dedi gülümseyerek. “Artık içimdeki sesi daha iyi duyabiliyorum.”
O günden sonra Toto hala zıplıyordu ama ara sıra durup bir ağacın altına oturuyor, gözlerini kapatıp kendini dinliyordu.
Çünkü bazen yavaşlamak, daha çok şey duymak demekti.